Amfora...

Een amfora is volgens De Dikke Van Dale "een bij de oude Grieken en Romeinen gebruikte buikige kruik met twee oren". Althans tot vandaag. Want vanochtend heeft het bouwbedrijf Strukton een geheel nieuwe betekenis aan dit woord toegevoegd:

Alternatieve MultiFunctionele Ondergrondse Ruimte Amsterdam

Wat is het geval? Strukton presenteerde vandaag een ambitieus plan. Kort samengevat: de hele stad Amsterdam wordt één grote Amsterdam Arena met een heeeeeeeeeeeeele grote parkeergarage eronder. Ook onder de grachtengordels (die worden namelijk eerst allemaal gedempt en daarna weer uitgegraven). En omdat parkeergarages alleen blijkbaar niet lekker verkopen, moeten er ook sportzalen, bioscopen en laad- en losplaatsen voor goederen bijkomen. Een hele stad onder de stad, om het maar zo te zeggen. Voorlopige kostenraming: zo'n slordige € 10 miljard.


Strukton geeft in toelichting aan in het Radio 1 Journaal vanmorgen erg begaan te zijn met de levensverwachting van de Amsterdammers. Door het fijnstof in een drukke stad is die gemiddeld zo'n 10 jaar korter. "En dat is allemaal wel wetenschappelijk bewezen, hoor!", aldus de opgewonden klinkende Bas Obladen, Senior Adviseur Strukton Civiel en bedenker van het plan. Bas zegt verder op de website van Strukton: “Met dit innovatieve plan wil Strukton een bijdrage leveren aan een aanzienlijke verbetering van de leefomgeving in Amsterdam. Het is een duurzaam en realiseerbaar plan. Een stad uitbreiden de diepte in is niet futuristisch, maar noodzaak van deze tijd.” Het plan sluit overigens naadloos aan bij de visie die het bedrijf Strukton geformuleerd heeft. Strukton wil namelijk ..."verantwoorde oplossingen bieden die optimaal tegemoetkomen aan de belangen van zowel opdrachtgevers en eindgebruikers als de maatschappij. Dat vraagt om een lifecyclebenadering en opdrachtgevers die daarvoor openstaan. Daarom verwoordt Strukton haar visie als ‘Challenging Clients’. Strukton wil door klanten uitgedaagd worden en wil klanten uitdagen. Op een basis van wederzijds vertrouwen. Dan ontstaat het soort partnerschap met opdrachtgevers dat doorslaggevend is voor duurzaam succes.."


De Amsterdamse verkeerswethouder Tjeerd Herrema liet in een reactie weten dat Strukton de plannen volledig op eigen houtje heeft opgesteld. De kans dat de gemeente ze ooit uitvoert, is afwezig. "Het past niet in mijn visie van de stad."


Na jaren de projectmanagers te hebben opgeleid voor een duidelijke, professionele invulling van hun vak, zijn we blijkbaar met z'n allen niet erg veel opgeschoten. Wat men al jaren bij ICT-projecten heeft kunnen zien is nu blijkbaar overgeslagen naar de bouw- en vastgoedsector: het virus van de aanbodgedreven projecten. Aanbodgedreven??? Jazeker: aanbodgedreven! En wel hierom:

1. De twee visies van de Gemeente Amsterdam en Strukton sluiten allereerst volstrekt niet op elkaar aan.
2. Strukton gaat met haar plan op de stoel van de mogelijke opdrachtgever zitten. Dat is zowat doodzonde Nr. 1 in professioneel projectmanagementland.
3. Strukton haalt allerlei oneigenlijke argumenten aan voor de zakelijke rechtvaardiging van haar plan. Het moet haar, als commercieel bouwbedrijf, primair gaan om het realiseren van winst en niet het beleid van het Ministerie van V&W gaan uitvoeren.
4. Er is vooraf helemaal niet gecommuniceerd met degene die uiteindelijk de portomonnee moet trekken.
5. Strukton heeft als voorstudie een "plan" uitgevoerd maar wie is hier eigenlijk de opdrachtgever voor geweest? Niet de Gemeente Amsterdam in ieder geval.

Conclusio major: voor een eventuele realisatie van dit plan is geen enkele valide business case te verzinnen.

Zoals de Grieken en Romeinen eeuwen terug al zeiden:


"De amphora gaat net zolang te water totdat zij barst."

En zo is het maar net. Het project 'Amfora' lijkt allemaal qua inhoud en moraal wel heel erg op het verhaaltje "De Vastgoedontwikkelaar", zoals Erwin Rademaker dit in zijn boekje 101 GOUDEN TIPS VOOR DE BUSINESS CASE beschrijft.

Hieronder staan nog wat mooie artimpressions het project Amfora, met dank aan het architectenbureau Zwarts & Jansma uit Amsterdam, geplukt vanaf de site van de Strukton Groep:

Jerommeke...

Gisteren kwam de fraude bij de Franse bank Société Générale in het nieuws. Als u het gemist heeft: de 31-jarige Jerome Kerviel, een vrij nietszeggende werknemer bij deze bank, heeft met onbevoegde transacties €4,9 miljard door de schoorsteen gejaagd. En dat is aanzienlijk meer dan het oude record dat met 1,4 miljard dollar op naam stond van Nick Leeson (1995 bij Barings).


In een computersysteem is €4,9 miljard euro niets. Het zijn een 10 getalletjes tussen de nul en negen op je scherm. Eén keer op delete drukken en het getal is weg. Maar €4,9 miljard is veel geld. Heel erg veel geld. Je moet zo'n bedrag dan ook eigenlijk heel langzaam en met respect uitspreken: vier-en-een-half-miljard-euro.

In het echt kun je voor €4,9 miljard de Tweede Maasvlakte aanleggen en dan hou je nog aardig wat geld over voor een eventuele Derde. Of de Betuweroute en dan kun je er zelfs nog voor zo'n slordige €250 miljoen euro wat treintjes bij kopen. Maar je kunt er op dit moment bijvoorbeeld ook zo'n 20.000 huizen voor kopen. Of 550.000 Smartjes. Als je die dan achter elkaar zou zetten heb je een Smart-file van Utrecht tot Rome. Leuk voor in het Guinness Book of Records. In het echt lukt het je dus niet om met één druk op de knop €4,9 miljard euro te vernietigen, zelfs niet als je Jerommeke heet.


Natuurlijk is het allemaal heel erg jammer voor de beleggers en de mensen in kwestie, maar toch heeft deze actie van die Jerome Kerviel wel wat. Het laat namelijk in één klap het verlies zien wat bijvoorbeeld duizenden mislukte projecten jaarlijks aan overschrijdingen en niet bereikte resultaten opleveren.

Daarom, beste opdrachtgevers en andere projectprofessionals: kijk morgenochtend maar eens quasi-stoer in de spiegel zoals Jerome Kerviel op de foto hierboven en bedenk dan: "Wat zou ik met die €4,9 miljard euro allemaal (hebben) kúnnen doen?"

Als de poortjes maar hufterproof zijn!

Op 30 mei 2006 verschijnt er in de NRC een interview met directeur Pedro Peters van RET en Connexxion-directielid Rob van Holten. Deze vervoerders durven te verkondigen dat de OV-chipkaart na jaren voorbereiding gebruiksklaar is! Er zijn nog wel een aantal zorgpunten: zo is reizigersvereniging Rover niet gerust dat -na de invoering van de OV-chipkaart- de prijs van het openbaar vervoer hetzelfde zal blijven, en zijn de vervoerders erg bezorgd over het hufterproofgehalte van de tolpoortjes.

Nu, begin 2008, is wel duidelijk geworden dat de uitlatingen van deze beide heren op z'n minst dubieus kunnen worden genoemd. De ambities van de overheid blijken weer eens veel te groot te zijn... Alles wat maar zo'n beetje fout kan gaan in dit project gaat ook daadwerkelijk fout: de invoeringsdatum van de kaart is vanaf het begin af aan belangrijker geweest dan de kwaliteit, de kaart blijkt in strijd met de wet, de gekozen techniek daarnaast ook nog eens onveillig en op het moment suprême vertoont de leverancier 'duikgedrag'.

Maar het interessantste is toch wel het optreden van de huidige opdrachtgever van al dit moois, staatssecretaris Huizinga. Als lid van het kabinet had ze haar honderd wittebroodsdagen er net opzitten toen de eerste echte grote technische problemen rondom de invoering de OV-chipkaart zich aandienden. In plaats van het gewenste leiderschap en daadkracht te tonen, bleef het angstvallig stil. Tot deze week. Toen ze niet anders kon, pareerde ze de aanvallen uit de Tweede Kamer met de belofte om met een 'aanvalsplan' te komen om de problemen op te lossen. Daarnaast zal ze mogen worden afgerekend op de regievoering tussen de partijen, maar vooral niet op de resultaten. Nu het er echt op aankomt, wordt er een aanvalsplan opgesteld. Waarom is dat er nog niet en waarom komt de staatsecretaris weg met de belofte tot regievoering? Wat hadden we van haar, als lid van de regering én opdrachtgever mogen verwachten? Hoe klinkt het volgende u in de oren?

Aan het woord is de staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat, mevrouw Huizinga:

"Geachte leden van de Tweede Kamer, hierbij kan ik u mededelen dat ik de volle verantwoordelijkheid op mijn schouders neem voor een succesvolle invoering van de OV-chipkaart. Laat het u duidelijk zijn dat het mij ernst is en dat ik voor mijzelf de beslissing heb genomen mijn politieke lot aan het welslagen van dit project te verbinden. Ik heb daarom een aantal besluiten moeten nemen. Allereerst leg ik het project voor onbepaalde tijd stil en zal ik vooralsnog géén nieuwe invoeringsdatum afgeven. Tot die tijd zullen we het dus met de ouderwetse, maar oerdegelijke strippenkaart moeten doen. Tevens heb ik inmiddels de verantwoordelijken voor deze janboel van het project afgehaald. Verder heb ik bij de Algemene Rekenkamer het verzoek neergelegd om business case voor dit project -in het licht van de opgelopen vertragingen- opnieuw op te stellen. Bij de Directeur-Generaal van mijn ministerie heb ik de opdracht neergelegd om de risico's van de invoering van de OV-chipkaart opnieuw te inventariseren. Bovendien heb ik hem de opdracht meegegeven om de leverancier een voorstel te laten opstellen, hoe en met welke kosten de OV-chipkaart veilig -en daarmee in lijn met de wet- kan worden gemaakt. Over twee weken krijgt u van mij verdere informatie over de uitgezette acties. Als de poortjes maar hufterproof zijn, wat een giller..."