De homo sapiens als project?

Een opdrachtgever werd deze maand vader. Een nieuwe mens was geboren en door dit heug'lijke moment ontstond er binnen zijn bedrijf een gesprek bij de koffiehoek, waarin een vrij opmerkelijke en onorthodoxe vergelijking tussen de mens en een project werd gemaakt.

"Een mens is eigenlijk net een project!" opperde de HR-adviseur. "Uniek, met een begin en een eind en onderworpen aan vast fasepatroon: de tijd in de buik van de moeder (0), de kindertijd (1), de pubertijd (2), de volwassenheid (3) en het 65+ schap (4)."

"En de ouders dan?", vroeg het hoofd Logistiek zich in de discussie mengde. "Ja de ouders, die moet je dan maar zien als de opdrachtgever van dit alles. Net zoals bij de mens is het idee dat tot een project leidt, onlosmakelijk met de opdrachtgever verbonden. Bij een mens is dat niet anders: het ontstaat uit zijn ouders en zit de eerste maanden met de navelstreng aan de moeder vastgeklonken. In de voorfase, de zwangerschap als het ware, brengen de ouders alles in gereedheid. Ze richten de kinderkamer in en bereiden de logistiek voor (luiers e.d.). De ouders zijn hier héél erg bij betrokken; zijn zij niet enorm enthousiast en gemotiveerd door het vooruitzicht op hun baby?"

"In de volgende fase, de kindertijd, zie je dat de ouders nog steeds dichtbij het kind blijven", zo vervolgde De HR-adviseur. "Niet de deur uit zonder betrouwbare oppas", sprak de afdelingssecretaresse wijs vanachter de koffieautomaat.

De HR-adviseur vervolgde zijn relaas. "In de kindertijd blijft de opdrachtgever nauw verbonden met het project. Maar dan, in de pubertijd, veranderen de verhoudingen. Hoe laat ben je thuis? Dat bepaal ik zelf wel. Moet je je huiswerk niet maken? Heb ik al gedaan. Kind en ouder nemen (on)bewust afstand van elkaar." De financiële controller voegde daar nog schamper aan toe: "Ja, en dat alles vanuit het onplezierige vooruitzicht dat je z'n studententijd mag gaan subsidiëren."

"Na die studententijd is het tijd voor het kind om op eigen benen te staan", zo vervolgde de HR-adviseur. "Als opdrachtgever heb je de belangrijkste mijlpaal gehaald. De inmiddels volwassenen kan op eigen benen staan. Als vervolgens het kind gezond blijft en in zijn verdere bestaan het nodige geluk en liefde vindt is de doelstelling meteen ook gehaald."

Wat is de moraal achter deze niet allerdaagse vergelijking?

Er zullen wel meer beeldspraken gebruikt zijn om een project te definiëren, wellicht de bovenstaande ook. Maar er is ook nog een andere vergelijking tussen de ouder en de opdrachtgever te maken. Net zoals bij het ouderschap je je kind niet kan "teruggeven", kan een opdrachtgever namelijk zijn project ook nóóit teruggeven. Als hij dat wel kan, dan is hij automatisch een opdrachtnemer. Hoe je het dus ook wendt of keert: als ouder blijft de opvoeding van je kind onder aan de streep jouw verantwoordelijkheid. Of je dat nu wilt of niet.

De opdrachtgever is op dezelfde manier de eindverantwoordelijke van zijn project. Wil hij deze verantwoordelijkheid niet meer dragen, dan moet hij het project stoppen. Alleen hij kan dat doen, dit kan hij aan niemand anders overlaten.

En met dit laatste stopt dan ook meteen de vergelijking met het ouderschap...