Mindblowing...

In de Britse versie van Idols trad afgelopen weekend de bijna 48-jarige huisvrouw Susan Boyle op. Vanaf seconde één van haar opkomst op het toneel kreeg ze de lachers op haar hand, niet op de laatste plaats doordat ze volstrekt niet aan het stereotype van popster voldoet.

De juryleden staken hun bedenkingen vooraf niet onder stoelen of banken en Susan kwam tijdens haar introductie als klap op de vuurpijl ook nog eens niet goed uit haar woorden. Ze had nog nooit een man gekust.

Op de vraag waarom ze nog niet ontdekt was als zangeres antwoordde ze: "Omdat ik nog nooit een kans heb gehad, maar ik hoop dat hier vanavond verandering in komt." Vervolgens begon ze aan haar vertolking van het lied "I Dreamed A Dream" uit de musical Les Miserables.

Toen ze begon te zingen gebeurde er een wonder. In de dagen dat we de dood en de herrijzenis van Jezus herdenken, verrscheen er afgelopen zaterdagavond een nachtegaal op het podium die niet alleen de hele zaal en de jury platzong, maar de hele Britse natie.

Het filmpje dat op YouTube staat spreekt boekdelen en is in 48 uur bijna 1,5 miljoen keer bekeken http://www.youtube.com/watch?v=9lp0IWv8QZY "This is our greatest wakeup call ever", sprak een jurylid. Voor mij niet in de laatste plaats.

Waar we momenteel geconfronteerd worden met de gevolgen van uiterlijke potsierlijkheid van gebakken lucht, stond hier een vrouw van bijna 48 symbool voor hoop en pure schoonheid. Na het filmpje vandaag minstens tien keer te hebben bekeken, heb ik mezelf voorgenomen in 2009 geen vooroordelen meer te hebben. Elk initiatief dat ik tegenkom in mijn professie en op mijn werk zal ik eerlijk bejegenen, hoe raar het idee in eerste instantie ook zal mogen klinken en hoe boterzacht de business case ervan ook zal mogen lijken te zijn.

Maar tegelijkertijd zal ik hopen, ja de rest van het jaar zal ik blijven hopen, dat er een Susan Boyle tussenzit. Al is het maar een heel kleintje...

Bevingvoorspeller...

"Tot maandag had bijna niemand gehoord van de man die de aardbeving in Italië had voorspeld. Nu ligt zijn naam op ieders lippen: Giuliani. Duizenden internetters hebben hun steun betuigd aan de Italiaan, die met de aardbeving van maandag eindelijk zijn 'gelijk' heeft gekregen.

De Abruzzese geoloog Giampaolo Giuliani voorspelde voor 29 maart een zware aardbeving in de buurt van Sulmona, een stad ten zuiden van L’Aquila. De afgelopen 3 maanden werd de bevolking van de streek rond L’Aquila opgeschrikt door bijna 200 lichtere schokken.

Giuliani concludeerde daaruit dat er een nieuwe zware aardbeving op komst was en vroeg op grond daarvan vorige week om het gebied zo veel mogelijk te ontruimen. Het leverde hem hoongelach op en een aanklacht wegens het verspreiden van vals alarm. De burgemeester stuurde de politie op hem af. Hij zou alleen maar paniek zaaien. Maar maandag kreeg Giuliani gelijk. Het midden van Italië werd, rond 03.30 's nachts, getroffen door een aardbeving. De meeste doden vielen in L'Aquila, de circa 70.000 inwoners tellende hoofdstad van Abruzzen, precies zoals Giuliani voorspeld had."

Dit bericht staat in de Telegraaf van vandaag. Shakespeare dichtte laggeleden al: “Jesters do oft prove prophets.” Gelijk hebben en gelijk krijgen...

Maar nu inmiddels de teller op 207 doden staat, bekijk ik dit bericht van twee kanten. Aan de ene kant zie ik een zendende partij (het stereotype van een inhoudelijke technische specialist) die kennelijk niet in staat is geweest om zijn onheilspellende boodschap goed over de buhne te krijgen. Aan de andere kant zie ik een ontvangende partij (het stereotype van de op de verkiezingsaffiches breedglimlachende met sjerp uitgedoste burgemeester) die geen slecht nieuws wil horen.

Een heel herkenbaar beeld in projecten overigens. Opdrachtgevers van projecten zijn vaak ook niet geïnteresseerd in of gebaat bij slecht-nieuws-berichten van hun projectleider of medewerkers uit het projectteam. Een voor de hand liggend antwoord op een dergelijk probleem ligt in de absolute wederzijdse wil om de ander te willen vertrouwen en de absolute wederzijdse wil om samen te willen werken. Net zoals bij de liefde kan deze wil nooit van één kant komen.

Beste opdrachtgevers: als u denkt te maken te hebben met een "bevingvoorspeller" in uw project, kijk dan vooral eerst in de spiegel, want dan loopt u de gerede kans niet te willen vertrouwen of niet te willen samenwerken.