Mindblowing...

In de Britse versie van Idols trad afgelopen weekend de bijna 48-jarige huisvrouw Susan Boyle op. Vanaf seconde één van haar opkomst op het toneel kreeg ze de lachers op haar hand, niet op de laatste plaats doordat ze volstrekt niet aan het stereotype van popster voldoet.

De juryleden staken hun bedenkingen vooraf niet onder stoelen of banken en Susan kwam tijdens haar introductie als klap op de vuurpijl ook nog eens niet goed uit haar woorden. Ze had nog nooit een man gekust.

Op de vraag waarom ze nog niet ontdekt was als zangeres antwoordde ze: "Omdat ik nog nooit een kans heb gehad, maar ik hoop dat hier vanavond verandering in komt." Vervolgens begon ze aan haar vertolking van het lied "I Dreamed A Dream" uit de musical Les Miserables.

Toen ze begon te zingen gebeurde er een wonder. In de dagen dat we de dood en de herrijzenis van Jezus herdenken, verrscheen er afgelopen zaterdagavond een nachtegaal op het podium die niet alleen de hele zaal en de jury platzong, maar de hele Britse natie.

Het filmpje dat op YouTube staat spreekt boekdelen en is in 48 uur bijna 1,5 miljoen keer bekeken http://www.youtube.com/watch?v=9lp0IWv8QZY "This is our greatest wakeup call ever", sprak een jurylid. Voor mij niet in de laatste plaats.

Waar we momenteel geconfronteerd worden met de gevolgen van uiterlijke potsierlijkheid van gebakken lucht, stond hier een vrouw van bijna 48 symbool voor hoop en pure schoonheid. Na het filmpje vandaag minstens tien keer te hebben bekeken, heb ik mezelf voorgenomen in 2009 geen vooroordelen meer te hebben. Elk initiatief dat ik tegenkom in mijn professie en op mijn werk zal ik eerlijk bejegenen, hoe raar het idee in eerste instantie ook zal mogen klinken en hoe boterzacht de business case ervan ook zal mogen lijken te zijn.

Maar tegelijkertijd zal ik hopen, ja de rest van het jaar zal ik blijven hopen, dat er een Susan Boyle tussenzit. Al is het maar een heel kleintje...